Free shipping & returns on all orders in The Netherlands.

Made by ME – fotoreportage Chris de Bode

Deze zaterdag vertel ik jullie over een fotoreportage van Chris de Bode. De inspiratie voor deze blog komt door het doorsturen van een artikel van mijn oom. Rosanne en ik hebben sinds dat we zijn begonnen al zoveel berichtjes gekregen van de mensen om ons heen met allerlei tips en motivaties. Dat doet ons erg goed! Daarom wil ik bij deze even zeggen heel erg bedankt voor de support! Wij zijn ook maar twee meiden die vanuit een passie zijn begonnen zonder enige mode achtergrond, dus alle hulp is welkom. Dank jullie wel :).

Chris de Bode

Chris de Bode is begonnen als kliminstructeur, maar nadat hij een reis volgde naar Palestina heeft hij besloten om zich te focussen op humanitaire onderwerpen. Nu kan hij zichzelf een documentairemaker en portretfotograaf/filmregisseur noemen, waarvoor hij ook al meerdere prijzen heeft gewonnen. Chris legt bij zijn werk de nadruk op storytelling en probeert een verhaal altijd vanaf een andere hoek te belichten. Een van zijn grootste werken is ,,DREAM. In deze fotoreportage zie je de dromen van 13 kinderen uit 13 verschillende landen uitgebeeld in prachtige foto’s. Ook zijn reportage ‘,,One meal a day’ vind ik erg indrukwekkend. Hierin belicht hij de voedselcrisis in Kameroen op een duidelijke en tegelijkertijd confronterende manier. Neem gerust een kijkje op zijn site waar meer van ,,zijn verhalen te zien zijn. 

Het verhaal van Made by ME

Nu weer terug naar mode. Het artikel dat mijn oom had doorgestuurd kwam uit ,,een magazine van de ASN bank en het betrof de fotoreportage Made by ME van Chris de Bode. In deze fotoreeks laat de Bode de makers van onze kleding zien. Met een tas vol kleding van de H&M en WE reisde hij van Nederland naar Myanmar, waar volgens de merken hun kleding wordt gemaakt. Via twee vakbonden in Yangon had hij mensen gevonden die voor hem wilde poseren. Het idee was dat zij mochten poseren in een door hen gekozen outfit wat ze soms zelf hadden gemaakt. Ook mochten de kledingmakers zelf de locatie uitkiezen waar ze gefotografeerd wilde worden. Dit zorgde voor heel mooie plaatjes en dat is precies wat Chris wilde bereiken met deze reportage. Hij wilt de kijker uitnodigen om verder te kijken. Nadat de foto’s waren gemaakt mochten de modellen de kleding houden. 

Trotse vakmensen vs slachtoffers 

De Bode vertelt dat hij voor deze reeks niet het stereotype plaatje wilde laten zien; vrouwen achter naaimachines in slechte omstandigheden. Om dit stereotype te voorkomen koos hij om een andere hoek van het verhaal te belichten. In plaats van dat wij slachtoffers van de fast fashion industrie te zien krijgen, toont hij kledingmakers met trots. Trots op hun werk, trots op de kleding die zij maken. 

Toen ik dit las in het artikel dacht ik: geef je op deze manier dan niet het verkeerde beeld af? Ik kreeg er een beetje dubbele gevoelens bij. Ergens denk ik: mooi dat ook deze kant van het verhaal verteld wordt en aan de andere kant denk ik: we moeten nu niet vergeten dat de omstandigheden daar nog steeds niet in orde zijn, ook al zijn deze kledingmakers trots op hun werk. Dat is wat de Bode wilt creëren met zijn verhaal. Met een stereotype plaatje worden onze vooroordelen bevestigd en kijken we niet verder. Deze prachtige foto’s laten je verder kijken en zetten aan tot denken. Net zoals ik toen ik het las. Hoe zit het nou precies? Zijn ze nou wel of geen slachtoffers? Mijn conclusie is dat het een losstaat van de ander. Ja de werkomstandigheden zijn belabberd, maar ook zijn/kunnen de mensen trots zijn op hun werk. 

In het artikel van de ASN lees je meer over ,,de omstandigheden in Myanmar nu en het project Made by ME. Ik ben erg benieuwd wat jullie van deze aanpak van Chris de Bode vinden. Laat het ons weten in de comments!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *